maandag 17 mei 2010

Project Japanse kersenbloesem...





Mijn oudste zoon Marten werd 12 en hij vroeg of ik iets voor hem wilde bakken. Natuurlijk, graag! Hij kwam zelf met het idee van Japanse kersenbloesem, wat ik wel weer verrassend vond, alleen had ik bij kersenbloesem visioenen van uitbundig roze, niet echt iets voor een 12-jarige jongen. Na wat schetsen kwam ik op het volgende ontwerp: een 1-persoonstaartje (je hebt dan meer oppervlak dan bij een cupcake, dat ik die taartjes nog nooit eerder gemaakt had zag ik niet als probleem) bedekt met beige-geel fondant (als het wit zou zijn deed het mij teveel denken aan bruiloft/ babyshower/ meisjesfeest). Daarop kersenbloesem in 3 maten en 2 tinten roze, takken van bruin chocoladefondant en wat kleine groene takkenknopjes. Ik vind het altijd mooi een rechtopstaand element bovenop te hebben, een vogel of vlinder ligt dan voor de hand. Ik zat nog middenin mijn vlinderperiode dus dat werd het. In een vergrijsd blauw, een kleur die terugkomt in het satijnen afwerkbandje. Ik begon vol enthousiasme aan de voorbereidingen, de rest schoof ik wat voor mij uit. Tot een week voor de verjaardag. Een 1-persoonstaartje? Dat had ik nog nooit gedaan! In het boek van Peggy Porschen lijkt het simpel. Haar taartjes zijn mooi, maar ook een opeenstapeling van zware cake, suikersiroop, botercrème, marsepein en dik fondant. Dat moest anders kunnen. Ik begon met twee kleine taarten van moscovisch gebak (luchtig deeg zonder boter), een chocolade en een sinaasappel. Rondjes eruit steken, licht met sinaasappelsiroop bestrijken, iets witte chocoladeganache ertussen en afsmeren met diezelfde ganache.Wat een gedoe! De zijkanten kruimelden, ze werden niet gelijk van grootte, gek werd ik ervan. Ik heb ze maar even in de koelkast gezet, een heel dun laagje botercrème erover gedaan en toen waren ze weer wat gladder. Maar ik had vrij hoge taartjes gemaakt, die nauwelijks te bekleden waren met fondant die ik natuurlijk weer eigenwijs heel dun wilde hebben. Toen de takjes van fondant en de verdere versiering erop. Nou ja, het resultaat is goed geworden, maar ik ga zeker op zoek naar een handiger en snellere methode.

donderdag 6 mei 2010

Viooltjes...




zijn mijn favoriete bloemen. In ieder geval wanneer ze van gespoten suiker zijn. In het echt heb ik nog heel veel andere bloemen waar ik gek op ben, zoals klaprozen, lathyrus, vergeet-mij-nietjes maar in suiker komen viooltjes toch het mooiste uit. Niet tuttig, wat marsepeinen rozen soms wel kunnen zijn. De combinatie van 2 kleuren, het gele hartje en de donkere lijntjes geeft ze iets grafisch. Ze zijn niet moeilijk te maken. Ik heb ze ooit leren spuiten, daarna nooit meer gedaan en op de een of andere manier zat ik het maar uit te stellen het nog eens te doen. Alsof ik bang was dat de eerste keer beginnersgeluk was. Omdat ik onverwachts wat tijd over had (ik zat op werk te wachten wat maar niet kwam) ben ik toch maar begonnen. In tegenstelling tot wat vaak in boeken staat, spuit ik niet eerst alle blaadjes en daarna de rok, maar eerste de twee grote blaadjes, dan de rok, en dan de twee kleine blaadjes. Laten drogen, lijntjes aanbrengen, en dan het gele hartje spuiten. De lijnen zijn best lastig: moet je ze zo natuurgetrouw mogelijk aanbrengen, of met een groot gebaar, als een schilder op zijn doek. Ik ben er nog niet helemaal uit. Voor de blauwe heb ik voor de meer natuurgetrouwe manier gekozen omdat ze wat subtieler zijn dan de paars-gele. Die mochten wel wat steviger. Het zijn fijne bloemen om achter de hand te hebben, ze veranderen een overgebleven mini-cupcake in een handomdraai in een lief klein mini-taartje. Het spuiten van viooltjes is verslavend, er ontstaat een soort mantra waar ik heel rustig van word: spuitzak 1, neerleggen, spuitzak 2, neerleggen, spuitzak 1, klaar. En nu zit ik met dozen vol viooltjes...

dinsdag 4 mei 2010

Het begin...


Laat ik daar maar beginnen: mijn eerste cupcakes / petit fours die ik voor anderen gemaakt heb.

Een chocolade-cupcake, gevuld met chocoladeganache en versierd met een zelf gespoten viooltje. Hier had ik nog niet dat fantastische recept waardoor de cakejes zo’n mooie bolling krijgen. Ook zijn de kleuren van de viooltjes niet helemaal hoe ze zouden moeten, maar ze zien er wel lief uit.

En een petit-four van vanillecake, gevuld met frambozenjam en vanille-botercrème en bedekt met glazuur. De bloemetjes zijn mijn eerste uit fondant gemaakte bloemen, de blaadjes zijn gespoten.

Ondanks dat er van alles op aan te merken was (of misschien wel juist daardoor) kreeg ik enorm veel zin mij verder te verdiepen in de wereld van de cupcake. Want hoe maak je nu dé ultieme cupcake? Aan welke voorwaarden moet die voldoen? En daarnaast wil ik nog de perfecte petit-four maken, macaron, 1-persoonstaartje... Kortom, genoeg om mijn hoofd te doen tollen en ’s nachts wakker van te liggen.

Eindelijk...


Na lang aarzelen, en lang naar redenen te hebben gezocht een blog te gaan beginnen, heb ik besloten gewoon te beginnen. Geen reden, geen doel, hoogstens het ordenen van mijn eigen gedachten.
Ik ben begonnen met het zoeken naar en uitproberen van het ultieme cupcakerecept. Dat is gelukt. Maar dat is pas het begin van de zoektocht, die verder gaat met het uitproberen van verschillende smaken en vullingen, en natuurlijk de vormgeving van de buitenkant. Want hoewel ik geen duidelijk doel heb met deze blog, heb ik dat wel met het maken van cupcakes: ik wil de lekkerste en mooiste maken die er zijn.