vrijdag 6 augustus 2010

We gaan dinsdag verhuizen. Eerst naar een huurhuis zonder oven (echt waar!), daarna naar ons opgeknapte huis (mèt 90 cm brede oven en een grote kelder voor jam en taarten!). Een half jaar niet bakken, ik kan het mij bijna niet voorstellen...

woensdag 9 juni 2010

De laatste voorlopig...



Op deze cupcakes heb ik voor het eerst chocoladefondant gebruikt. Op zich is er aan dat fondant niets bijzonders, alleen is het wat lastiger uit te rollen zonder poedersuiker-vlekken te maken (zoals bij alle donkere kleuren). En ik wilde dit keer een reliëfplaatje met barokpatroon gebruiken. De basis is een chocoladecupcake met daarop chocoladeganache. De bloemen had ik nog over en het leek mij wel leuk de helft met blauwe en de helft met gele te versieren. De klimop-blaadjes heb ik in twee formaten gemaakt en in twee verschillende tinten groen. De cupjes zijn goudkleur, samen met dat bruin en het patroon vond ik dat wel mooi kitsch. Chocoladecakejes vliegen altijd heel snel weg, het blijft een favoriete smaak.

Mini-cupcakes...



zijn altijd zo weg bij een borrel. Mensen pakken sneller iets kleins dat in een of twee happen op te eten is. Ik vind ze leuk om te maken, ze zijn makkelijker en het steekt wat minder nauw.
Ik had nog een hele voorraad viooltjes in twee kleurstellingen en het leek mij wel leuk die allebei te gebruiken. De helft van de cakejes (citroen dit keer) heb ik in gele, de andere helft in zachtblauwe cupjes gebakken. Daarna heb ik de bovenkant iets gedrenkt met citroensiroop en daarop een beetje vanille-botercrème (die ik nog over had). In het witte fondant heb ik een stippel-reliëf gemaakt en daarover iets parelmoerpoeder voor een mooie glans. Viooltjes erop en klaar! Heerlijk zonder problemen!

Iets nieuws uitproberen...




Daar was het wel tijd voor vond ik. Dus heb ik heel veel nieuwe dingen die ik nog niet eerder had gedaan in een cakeje gestopt: nieuwe smaak (kokoscake met mangobotercrème), zwart fondant, een vogel-uitsteker, beetje sixties ontwerp. Bij de cakejes ging het al een beetje mis (zie een vorige blog): de eerste lading werd helemaal niet hoog, de tweede wel. Dat heb ik maar opgelost door de hoge iets lager te snijden, en op de lage iets meer mangocrème te smeren.
Vervolgens zwart fondant: kun je bij een lichte kleur genoeg poedersuiker gebruiken bij het uitrollen, bij zwart wordt dat meteen een vale vlek. Gelukkig had ik geen reliëf bedacht voor deze cakejes, dat scheelde weer. Daarna de blaadjes in 6 verschillende kleuren x 16 cakejes... De vogelsilhouetten had ik al eerder gemaakt, evenals de witte bloemen met zwart hartje (meer voor de zekerheid, voor het geval de vogels niet zouden werken).
Bij het fotograferen stootte ik twee vogels stuk, het dunne pootje is vrij kwetsbaar. Gelukkig maak ik altijd reserve-onderdelen! En de autoreis hebben ze goed overleefd.

dinsdag 8 juni 2010

Weer vlinders...








dat blijft toch fijn om te doen. Dit is een van de vier verschillende ontwerpen die ik gemaakt heb voor een goede vriend die 50 werd. Een mooie gelegenheid een en ander uit te proberen! Voor deze vlindercakejes heb ik vanillecakejes gemaakt, besmeerd met een laagje aardbei-botercrème. Dat had ik nog nooit eerder gemaakt en ik heb maar wat gedaan. De helft van de suiker die normaal in de botercrème gaat heb ik vervangen door aardbeienjam. De crème werd daardoor wel wat dunner, maar het was nog net te doen. Ik hield mijn hart vast toen het plotseling vrij zonnig werd en we twee uur moesten rijden met al die dozen met cake achterin!

De vlinders had ik een aantal dagen van te voren gemaakt van tylosefondant, in drie verschillende basiskleuren. Daarna heb ik ze gekleurd met eetbare verf en poederdust.

Het fondant heb ik een reliëf gegeven met die embossingplaatjes. Ik leg ze op de fondant en druk er vervolgens met een kleine roller in twee richtingen overheen. Het fondant moet wel goed bepoederd zijn, anders blijft het plakken een het plastic plaatjes. Dat is het voordeel bij wit fondant: je krijgt geen poedersuikervlekken.
Er staat een tekst op over de ‘purpose of life’ en dat leek mij wel toepasselijk als je 50 wordt! Het blijft altijd een gemier om de vlinders erop te zetten, maar als het glazuur eenmaal hard is, zitten ze ook heel stevig. Ze hebben het gehobbel in de auto prima doorstaan.

Ik blijf mij verbazen...


hoe dat nu mogelijk is: hetzelfde beslag, dezelfde oven met dezelfde temperatuur, maar de eerste keer zijn de cakejes behoorlijk plat, de tweede ronde was weer vanouds hoog. Eerst dacht ik dat het aan het beslag lag: ik had voor het eerst kokosbeslag gemaakt. Maar omdat de rest wel goed werd kan dat niet de reden zijn. Wonderlijk...

De aardbei



blijft toch een geweldige vorm. De blaadjes, de bloesem en dan die rode bolletjes, ik word iedere keer weer vrolijk wanneer ik ze maak. Deze cakejes zijn gemaakt voor een lenteborrel. De basis is vanille-cake, gevuld met wat aardbeien-room. Bovenop een dun laagje vanille-botercrème. Daarover zachtblauw fondant met een ruit-reliëf. En dan die blaadjes (die ik ook weer gedrapeerd had laten drogen), witte bloesem en marsepeinen aardbeitjes. Het was een monnikenwerk, uren ben ik er mee bezig geweest (en natuurlijk weer een moment gedacht: dit wordt niks). Maar uiteindelijk was ik er toch blij mee!

Een reliëf in het fondant was iets waar ik meer mee wilde doen. Nu bleek dat er vrij weinig te krijgen was, en wat er was was behoorlijk duur. Na wat rond zoeken vond ik plastic vormpjes die eigenlijk voor een andere hobby bedoeld zijn (waar ik nog nooit van gehoord had): embossing. Normaal wordt het reliëf in papier gedrukt, maar in fondant gaat ook. Maar daar zal ik later meer over vertellen.

Opruimen en ordenen...





Dat is wat ik voornamelijk doe op dit moment. Omdat we over een tijdje gaan verhuizen ga ik al mijn spullen door, in de hoop dat mijn hoofd daardoor wat leger wordt. Twee weken geleden heb ik mijn voorlopig laatste project gedaan (al was dat wel een uitgebreide met 4 verschillende ontwerpen maar daarover later meer). Maar voor ik die erop zet probeer ik eerst mijn archief op te schonen. Dus eerst wat ‘oud’ werk.

Dit zijn chocoladecakejes met een laagje chocoladeganache. Het was voor het eerst dat ik behoorlijk tevreden was, al is er altijd een moment tijdens het maken dat ik denk: ‘dit wordt niets’.
De cakejes waren mooi hoog uit de oven gekomen, en ganache vind ik wat prettiger werken dan botercrème. Ik had een cakeje achtergehouden, een week op het aanrecht laten staan, en toen doorgesneden en een hap genomen. Hij was nog steeds heerlijk: sappig alsof hij net gemaakt was. Dat kan met botercrème niet.

Voor de fondant heb ik voor het eerst een reliëf gebruikt en dat ging goed. Wat parelmoer-poeder erop waardoor het reliëf extra mooi uitkomt. Vervolgens op ieder cakeje drie bloemen en drie blaadjes. De blaadjes had ik al een paar dagen eerder gemaakt en in een paletbakje gedrapeerd laten droge waardoor ze een meer natuurlijke vorm krijgen.

maandag 17 mei 2010

Project Japanse kersenbloesem...





Mijn oudste zoon Marten werd 12 en hij vroeg of ik iets voor hem wilde bakken. Natuurlijk, graag! Hij kwam zelf met het idee van Japanse kersenbloesem, wat ik wel weer verrassend vond, alleen had ik bij kersenbloesem visioenen van uitbundig roze, niet echt iets voor een 12-jarige jongen. Na wat schetsen kwam ik op het volgende ontwerp: een 1-persoonstaartje (je hebt dan meer oppervlak dan bij een cupcake, dat ik die taartjes nog nooit eerder gemaakt had zag ik niet als probleem) bedekt met beige-geel fondant (als het wit zou zijn deed het mij teveel denken aan bruiloft/ babyshower/ meisjesfeest). Daarop kersenbloesem in 3 maten en 2 tinten roze, takken van bruin chocoladefondant en wat kleine groene takkenknopjes. Ik vind het altijd mooi een rechtopstaand element bovenop te hebben, een vogel of vlinder ligt dan voor de hand. Ik zat nog middenin mijn vlinderperiode dus dat werd het. In een vergrijsd blauw, een kleur die terugkomt in het satijnen afwerkbandje. Ik begon vol enthousiasme aan de voorbereidingen, de rest schoof ik wat voor mij uit. Tot een week voor de verjaardag. Een 1-persoonstaartje? Dat had ik nog nooit gedaan! In het boek van Peggy Porschen lijkt het simpel. Haar taartjes zijn mooi, maar ook een opeenstapeling van zware cake, suikersiroop, botercrème, marsepein en dik fondant. Dat moest anders kunnen. Ik begon met twee kleine taarten van moscovisch gebak (luchtig deeg zonder boter), een chocolade en een sinaasappel. Rondjes eruit steken, licht met sinaasappelsiroop bestrijken, iets witte chocoladeganache ertussen en afsmeren met diezelfde ganache.Wat een gedoe! De zijkanten kruimelden, ze werden niet gelijk van grootte, gek werd ik ervan. Ik heb ze maar even in de koelkast gezet, een heel dun laagje botercrème erover gedaan en toen waren ze weer wat gladder. Maar ik had vrij hoge taartjes gemaakt, die nauwelijks te bekleden waren met fondant die ik natuurlijk weer eigenwijs heel dun wilde hebben. Toen de takjes van fondant en de verdere versiering erop. Nou ja, het resultaat is goed geworden, maar ik ga zeker op zoek naar een handiger en snellere methode.

donderdag 6 mei 2010

Viooltjes...




zijn mijn favoriete bloemen. In ieder geval wanneer ze van gespoten suiker zijn. In het echt heb ik nog heel veel andere bloemen waar ik gek op ben, zoals klaprozen, lathyrus, vergeet-mij-nietjes maar in suiker komen viooltjes toch het mooiste uit. Niet tuttig, wat marsepeinen rozen soms wel kunnen zijn. De combinatie van 2 kleuren, het gele hartje en de donkere lijntjes geeft ze iets grafisch. Ze zijn niet moeilijk te maken. Ik heb ze ooit leren spuiten, daarna nooit meer gedaan en op de een of andere manier zat ik het maar uit te stellen het nog eens te doen. Alsof ik bang was dat de eerste keer beginnersgeluk was. Omdat ik onverwachts wat tijd over had (ik zat op werk te wachten wat maar niet kwam) ben ik toch maar begonnen. In tegenstelling tot wat vaak in boeken staat, spuit ik niet eerst alle blaadjes en daarna de rok, maar eerste de twee grote blaadjes, dan de rok, en dan de twee kleine blaadjes. Laten drogen, lijntjes aanbrengen, en dan het gele hartje spuiten. De lijnen zijn best lastig: moet je ze zo natuurgetrouw mogelijk aanbrengen, of met een groot gebaar, als een schilder op zijn doek. Ik ben er nog niet helemaal uit. Voor de blauwe heb ik voor de meer natuurgetrouwe manier gekozen omdat ze wat subtieler zijn dan de paars-gele. Die mochten wel wat steviger. Het zijn fijne bloemen om achter de hand te hebben, ze veranderen een overgebleven mini-cupcake in een handomdraai in een lief klein mini-taartje. Het spuiten van viooltjes is verslavend, er ontstaat een soort mantra waar ik heel rustig van word: spuitzak 1, neerleggen, spuitzak 2, neerleggen, spuitzak 1, klaar. En nu zit ik met dozen vol viooltjes...

dinsdag 4 mei 2010

Het begin...


Laat ik daar maar beginnen: mijn eerste cupcakes / petit fours die ik voor anderen gemaakt heb.

Een chocolade-cupcake, gevuld met chocoladeganache en versierd met een zelf gespoten viooltje. Hier had ik nog niet dat fantastische recept waardoor de cakejes zo’n mooie bolling krijgen. Ook zijn de kleuren van de viooltjes niet helemaal hoe ze zouden moeten, maar ze zien er wel lief uit.

En een petit-four van vanillecake, gevuld met frambozenjam en vanille-botercrème en bedekt met glazuur. De bloemetjes zijn mijn eerste uit fondant gemaakte bloemen, de blaadjes zijn gespoten.

Ondanks dat er van alles op aan te merken was (of misschien wel juist daardoor) kreeg ik enorm veel zin mij verder te verdiepen in de wereld van de cupcake. Want hoe maak je nu dé ultieme cupcake? Aan welke voorwaarden moet die voldoen? En daarnaast wil ik nog de perfecte petit-four maken, macaron, 1-persoonstaartje... Kortom, genoeg om mijn hoofd te doen tollen en ’s nachts wakker van te liggen.

Eindelijk...


Na lang aarzelen, en lang naar redenen te hebben gezocht een blog te gaan beginnen, heb ik besloten gewoon te beginnen. Geen reden, geen doel, hoogstens het ordenen van mijn eigen gedachten.
Ik ben begonnen met het zoeken naar en uitproberen van het ultieme cupcakerecept. Dat is gelukt. Maar dat is pas het begin van de zoektocht, die verder gaat met het uitproberen van verschillende smaken en vullingen, en natuurlijk de vormgeving van de buitenkant. Want hoewel ik geen duidelijk doel heb met deze blog, heb ik dat wel met het maken van cupcakes: ik wil de lekkerste en mooiste maken die er zijn.